Le programme URBACT tiendra sa conférence annuelle les 4, 5 et 6 novembre 2007 à Berlin.

C'est un événément important. Nous reprenons ci-dessous quelques éléments de la présentation de la conférence sur le site d'Urbact [FR] 

Objectifs de la conférence:

• clôture des deux programmes URBACT et URBAN
  
• lancement d'URBACT II
• l'évolution des questions de politique urbaine dans l'agenda européen,
•  notamment du passage d'URBAN au mainstream
  
• le  rôle de Regions for Economic Change dans la prise en compte par les villes des politiques européennes.

Les résultats des deux programmes URBACT et URBAN seront présentés et le nouvel appel à projet d'URBACT II sera présenté par le Secrétariat d'URBACT.

Les inscriptions à la conférence de Berlin se font en ligne. Vous pouvez vous inscrire en cliquant ici  [lien vers une page sur le site URBACT] 

L'accès est gratuit pour les inscrits. Nous souhaîtons vivement que la participation soit nombreuse. Notamment celle des Chefs de Projet et de leurs collaborateurs du niveau local.

Le changement dramatique dans les conditions d'accès aux co-financements européens pour les années 2007-2014, demande la mise au point de nouvelles stratégies communes par les villes, en accord avec les Régions (et, naturellement avec les niveaux nationaux et celui des institutions intermédiaires urbains au niveau européen).

La noyade des fonds de l'UE (Fonds du DG Régio), destinés au développement urbain, dans le "mainstream" *) impose aux villes de (re)formuler leurs projets dans le cadre des nouveaux objectifs qui ont été décidés par l'UE, notamment au niveau des régions. Le Comité européen des Régions a montré beaucoup de bonne volonté à soutenir leurs villes à obtenir leur part équitable des soutiens européens disponibles. Mais il est évident que les initiatives y menant, doivent être entreprises par les villes elles-smêmes. Et il y a urgence. C'est maintenant, ou dans 7 ans, qu'il faut agir!

Il est prévu, que des contacts en vue de programmation de réseaux inter-villes soient facilités. Le 70 stands qui présentent autant de projets différents des villes de toute l'Europe, fonctionneront comme un "marché" pour l'échange de conseils, la préparation de coopérations transfrontalières, etc...

Lieu de la conférence: EnergieForum Berlin, Stralauer Platz 34, D-10243 Berlin

On prévoit la participation de 300 à 400:
• Elus et chefs de projets des 70 sites URBAN II
• Représentants de villes de l’ensemble de l’Europe
• Représentants d’Autorités nationales en charge des politiques urbaines
• Représentants des Autorités de gestion de Programmes opérationnels

Personnalités attendues :
• Madame Christine Boutin, Ministre du Logement et de la Ville de la France, autorité de gestion du programme URBACT
• Monsieur Lütke Daldrup, Secrétaire d’Etat aux transports et aux affaires urbaines de l’Allemagne
• Madame Danuta Hübner, Commissaire européenne responsable de la politique régionale
• Ingeborg Junge-Reyer,  Sénateur- Maire de Berlin (à confirmer)

Des stands présenteront les 70 sites URBAN et les réalisations URBACT.

Des services d’interprétariat seront disponibles dans les langues suivantes :
anglais, français, Allemand, Italien, Espagnol, Polonais.

Nous espérons vivement à vous rencontrer à Berlin!

*) [Note d'E-Urban] "Mainstream": Anglais: 'Courant principal'. Utilisé pour désigner les lignes principales d'une politique, c.q. d'un budget. Concrètement, cela signifie ici, que les objectifs particuliers pour les Villes (URBAN) ainsi que les critères et les lignes directives au niveau urbain, ont pour la plupart disparu du budget pluriannuel de l'UE.
Ce changement est intervenu, afin d'être à même, au niveau de l'UE, de mieux mesurer et d'évaluer les progrés régionaux par rapport aux Objectifs de Lisbonne (modernisation économique, assouplissement des contraintes étatiques sur les marchés, etc.). En réalité, toutefois, ce changement résulte en une décentralisation, et surtout: le risque d'un détachement des institutions européennes de la problématique des villes en général (pourtant les moteurs de la modernisation et du renouvellement économique) et la création d'un flou budgettaire et politique aux niveaux nationaux, régonaux et locaux. C'est notre avis à E-Urban.

Quoi qu'il en soit, c'est un grand défi aux acteurs urbains locaux. Un de plus....

The URBACT I Programme will hold its final conference in Berlin on November 4th, 5th and 6th 2007.

From the URBACT website (look there for the complete text) :

It will be the final conference of both the URBACT I Programme and the URBAN Programme.
The conference will also be the URBACT II launching conference.
It will deal with the evolutions of the urban issues in the European agenda:
* The shift of the URBAN Programme to the mainstream,
* the impact of Regions for Economic Change on the local implementation of the European policy
* the results of both the URBACT and URBAN programmes,
* the new call for projects for URBACT II.

Click here  for more information and inscripton at URBACT 

Venue:
EnergieForum Berlin, Stralauer Platz 34, D-10243 Berlin

Target (300 to 400 people) :

• Political representatives and project managers of the 70 URBAN projects.
• Civil servants from cities across Europe
• Representatives in charge of urban affairs from national authorities
• Representatives from the managing authorities of the Operational Programmes

VIPs expected to attend the conference:

• Christine Boutin, French Ministry for Housing and Urban Development, managing authority of the URBACT Programme
• Lütke Daldrup, State Secretary, Federal Minstry of Transport, Building and Urban Affairs from Germany
• Danuta Hübner, European Commissioner for Regional Policy
• Ingeborg Junge-Reyer,  Senator- Mayor of the city of Berlin (to be confirmed)

An exhibit will display a wealth of information on the 70 URBAN projects and the URBACT outputs.
Interpreting will be provided in English, French, German, Italian, Polish and Spanish.

This third European public conference organised by the Paris URBACT Secretariat, represents an unique possibility for local actors of different levels, to participate in the evaluation of URBAN and of the URBACT I City-network programmes.

The dramatically changed  conditions under which local authorities will have to apply for European support under the 2007-2014 REGIO regulations, can only be met, when European cities, regions and governments as well as local actors on the ground, are well informed about the existing possibilities and opportunities during the years to come.

Besides, this Conference will be, like its predecessor in November 2005 (Liverpool, see its picture-gallery on e-urban), an unique opportunity to meet possible partners in URBACT II Networks.

Berlin will be something of a marketplace for buying and selling synergy between projects over the whole European Union.

There is no participation fee. I hope to meet you on 5/6 November (you can skip the 4th) in Berlin! 

< (De geselecteerde "Prachtwijken". Klik op kaart voor groter beeld.)

Het boek zal hier binnenkort worden besproken. Hieronder de integrale tekst van het NRC opinie-atikel, afgewisseld met commentaren van ons. (Deze- en de twee volgende links verwijzen naar de NRC-abonneesite - niet toegankelijk voor niet-abonnees)

De NRC heeft een discussieforum opengesteld, waar men discussiëert over de vraag:
"Is het bijbrengen van beschaving een overheidstaak? Of bent u van mening dat de overheid zich slechts mag bemoeien met ‘harde’ thema’s als onderwijs, werkgelegenheid en stedenbouwkundige plannen."

Deze vraag bestrijkt uiteraard slechts een klein deel van de vragen die Vd Brink cs opwerpen. Bovendien, wat is nu eigenlijk "beschaving"? Cultureel hoogstaande mensen, kunnen bar slechte (asociale) burgers zijn, en brave burgers (Zivilisation) culturele zwarte gaten. De discussie dreigt dus vooral te draaien om "fatsoen" en de verschillende wijzen om dat rekbare begrip op te leggen, dan wel af te dwingen.

Er zijn (5 october) 48 lange en korte reacties. Inzenders blijken vaak te denken, dat het hier gaat om een variant op het waarden-en-normen verhaal. Het gaat echter, zo blijkt uit het artikel, niet om die statische en abstracte begrippen (waar de WRR in 2004 trouwens al de vloer mee aanveegde), maar om, zoals wij het hier ook definiëren, om processen, emancipatie-processen. Van den Brink spreekt dan ook over "sociale en culturele verheffing", met verwijzing naar de volksverheffings-idealen en -praktijken van de vooroorlogse sociaal-democratie. (Zie Urbipedia onder "emancipation" en de teksten onder Methodologie van E-Urban.) Hierover meer in de commentaren hieronder.

De NRC heeft ook een speciale weblog ingesteld van en voor bewoners van één van de "prachtwijken", nu ook "krachtwijken" genoemd, de Amersfoortse wijk Kruiskamp. Er zijn bijdragen te vinden van heel ongelijke soort, kwaliteit en lengte (sinds mei van dit jaar). Het gaat van ongeduldige kreten tot een heus alternatief plan van aanpak, geschreven in ambtelijke stijl.

Prachtwijk krijg je niet alleen met renovatie

Neem wijkinitiatieven serieus, leer bewoners omgangsvormen en handhaaf normen strikt

Sommige probleemwijken moeten opgeknapt worden. Maar grijp ook alles aan om de sociale contacten te bevorderen en wees niet bang te spreiden, betoogt Gabriël van den Brink.

Aangestoken door de urgentie die Pieter Winsemius vorig jaar als minister onder woorden bracht en die ook Ella Vogelaar beweegt, zijn vele steden in de weer met plannen voor hun meest problematische wijken. Hoewel we meestal nog niet weten wat die plannen zullen inhouden, kunnen we al wel drie vragen opwerpen.

< Terug naar verkorte tekst van dit artikel in E-Urban Journal 

Despite the turbulence of the Blair years in th UK government, one of the policies that has been carried forward with quiet persistence is that of local community engagement and empowerment.

Perhaps the very fact that this is not an issue that catches the headlines in the way that Iraq or the National Health Service do, has protected it from too many shifting trends. On the other hand it has not progressed as fast as its advocates would have liked.

The big question in this field for the next couple of years is whether community empowerment will be further increased and make a decisive impact under Gordon Brown or will be pushed aside by other issues. There are signals in both directions.

On the positive side, the long-gestated new framework for local government which includes a duty to involve local citizens in the authorities' work, and a number of mechanisms for doing so, is scheduled to come into operation from April 2008. Less impressively, the resources allocated to new forms of citizen involvement in the health service are very small.

And negatively, a large slice of money generated by the national lottery for 'good causes' has been diverted to plug the ever-growing gap in the cost of preparing the London Olympics, with immediate effect in slashing what was one of the most widespread sources of funding for local community groups.

Much may depend on what direction is taken by the Department for Communities and Local Government under a Brown administration. Created little more than a year ago out of what was formerly the Office of the Deputy Prime Minister, this is the first Ministry which has announced 'communities' as its priority and which contains a unit dedicated to developing policies to improve 'community empowerment'.

Technically, empowerment is judged by whether citizens say, in local surveys, that they feel able to influence what goes on in their locality, and whether they participate in local decision-making through such activities as contacting councillors, signing petitions, going on demonstrations or taking on representative roles. But behind this lie the larger questions of what motivates and enables people to be active in these ways, whether local groups are vigorous and effective, the state of social capital and local conditions as a whole.

The issues that most animate local interest are mainly, as of course in all countries, the fundamental conditions of life - safety, housing, employment, health, education and transport. A theoretical issue with great practical consequences is whether deliberate policies of 'empowerment' can materially affect these issues, or are merely a cosmetic 'feel-good' factor that can slightly mollify them.

The Blair-Brown government has prided itself on producing 'evidence-based' policy, and Treasury allocations come in three-year tranches tied to objective targets. A new three-year settlement is imminent. It is clear that improvements in housing, health, employment etc are themselves empowering, but it has yet to be shown by objective evidence that improvements in empowerment, in areas where people are particularly disempowered, can either take place despite the poor material conditions or, ideally, can contribute to improvements both in material conditions and morale.

Evidence, however, is beginning to emerge, particularly in the 39 'New Deal for Communities' neighbourhoods, covering the 2% most deprived populations, which control considerable extra resources through local committees with strong resident involvement. Here the latest evidence shows that material improvements, population involvement and morale have markedly improved hand in hand. But it has taken, so far, seven years and a lot of money.

Empowerment advocates will be trying to find ways to produce comparable effects in much larger areas with more thinly spread money over the coming years. And the Department for Communities and Local Government will aim to transmit good practice lessons through all local authorities and their local partner bodies. Specialist local animateurs ('community development workers'), who have long been dedicated to this agenda, are still too thin on the ground, and there are no specific plans to increase their number - rather they tend to grow indirectly through other policies, precisely because there has been, till recently, no independent 'empowerment' narrative in the policy discourse.

So a critical factor will be whether the community workers' experience and the new 'evidence-based' lessons can be injected into the remit, management and working style of the army of other front line local workers on social issues - teachers, nurses, doctors, health visitors, regeneration project leaders and many others. (See the British Government White Paper: The Community Development Challenge [Link Updated 21.6.07])

We hope to revisit this scenario about two months into Gordon Brown's premiership to assess whether momentum is increasing.

<] Minister Ella Vogelaar van Integratie en Stedenbeleid (o.a.). Een grote verandering vergeleken bij haar voorgangster, wat integratiebeleid betreft. De combinatie met (grote-) stedenbeleid kan een heel vruchtbare worden. De vroegere FNV-vakbondsbestuurster opereert vanuit het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeleid. Ook dat kan bijdragen tot een productievere aanpak van de problemen: Niet vanuit de "regels", maar vanuit de stadswijken in hun geheel... (foto beeldbank ministerie van VROM).

---------------- 

Eindelijk!

Er is een boek verschenen, dat signaleert, dat integratie van bevolkingsgroepen van verschillende herkomst ècht een tweezijdig proces is. "Het moet van twee kanten komen", luidt de volkswijsheid over 'liefde'. Evenblij's studie toont aan, dat de "autochtone" integratie-partij niet thuis geeft als het om inspanning of zelfs maar respect gaat. Dat is uit en te na aangetoond in een hele rij wetenschappelijke studies, maar daar is nooit wat mee gedaan. Als je integratie wilt, moet je eigenlijk eerst gaan opvoeden, leren, trainen in de autochtone stadswijken.

Haat, afwijzing, afsluiting - die hoeven maar van één kant te komen, om de boel in het honderd te laten lopen. Maar als die dingen de vrije loop worden gelaten, of zelfs aangemoedigd, zoals in de laatste jaren is gedaan door Bolkestein, Fortuyn, Wilders, Verdonk en de Rotterdamse LPF, dan roepen ze even nare tegenreacties op van de uitgesloten groepen. Zelfs als Evenblij's boek het verhoopte effect zal hebben, namelijk een evenwichtiger integratiepolitiek, dan is er na de schade van de afgelopen jaren, nog heel wat werk aan de winkel in de stadswijken.

Anja Meulenbelt, zojuist herkozen eerste-kamerlid voor de SP, bespreekt in haar weblog van 31 mei het boek: 

Vanochtend in de Volkskrant. Wetenschapsjournalist Maarten Evenblij heeft in opdracht van het NWO een boek geschreven over sociale cohesie in Nederland, en daarbij gebruik gemaakt van het vele onderzoek dat al in diverse lades lag.
De conclusie daarvan is voor mij geen openbaring, maar een bevestiging, en het is heel goed dat het boek er is. De conclusie staat haaks op het beleid en de publieke opinie van de afgelopen jaren als het gaat om de integratie. Die conclusie, even snel samengevat, is dat integratie van minderheden begint met de erkenning en niet de ontkenning van hun identiteit.

Dat is ook de conclusie die we vele jaren geleden al trokken, in de samenwerking met mensen met diverse achtergronden, in de tijd die nu vaak geringsschattend wordt afgedaan als al die multicul. De conclusie toen was dat migranten uiteraard hun best moeten doen om te participeren, (Nederlands leren, een opleiding volgen, de weg vinden in de Nederlandse samenleving, contact maken) maar dat het succes daarvan minstens evenveel afhankelijk is van de houding van de ‘ontvangende’ bevolking, en met name ook van de overheid en de politiek. Wanneer die alleen maar angstig de deuren dicht proberen te houden, alleen maar eisen stellen aan de nieuwkomers zonder zelf de hand uit te steken, verwachten dat alles wat migranten aan nieuwe cultuur meenemen stante pede wordt afgelegd, dan wordt het niet veel met de integratie. Dan keert een deel van de migranten zich af van de ontvangende bevolking, die als vijandig en afwijzend wordt ervaren, en hebben nog meer dan daarvoor de neiging om hun heil te zoeken bij de eigen groep, zich op hun beurt ook beschermend af te sluiten, van de weeromstuit hun eigenheid juist te benadrukken en het kwaad op hun beurt op de autochtonen te projecteren.

Dat is wat we de laatste jaren hebben zien gebeuren, als antwoord op een integratiebeleid dat heel eenzijdig de opdrachten neerlegde bij de migranten - jullie moeten je aanpassen aan ons, wij hoeven niets want wij waren er al, en hoe meer je op ons gaat lijken hoe groter de kans dat je mee mag doen. Het Verdonkse denken, waarbij integratie langzamerhand en sluipend werd vervangen door assimilatie. En dat terwijl de migrant of de migrantenkinderen heel goed merkten dat ook dat niet klopte, want ook als ze verschrikkelijk hun best deden, opleidingen volgden, vlekkeloos Nederlands spraken, naadloos participeerden in de maatschappij, als het er op aan kwam waren ze toch opeens vooral Marokkanen, aan wiens loyaliteit getwijfeld moest worden. Dat was, voor veel migranten, het schokkende, toen de club van Wilders de pijlen uitgerekend richtte op Aboutaleb, Albayrak en Arib en er aan hun loyaliteit werd getwijfeld. Als zelfs zulke buitengewoon geintegreerde, loyale, politiek participerende Nederlanders gewantrouwd moeten worden omdat ze niet ontkennen dat ze ook nog moslim zijn en een andere achtergrond hebben, wat voor hoop is er dan voor gewone Turkse en Marokkaanse Nederlanders die het nog niet geschopt hebben tot kamerlid of staatssecretaris?

Evenblij heeft 15 miljoen euro aan onderzoek dat al in de jaren negentig werd gedaan over de binding van diverse groepen aan de samenleving gelezen en was verbijsterd. Want in dat onderzoek staat het allemaal al en het verdween in de la. Studies over de positie van vrouwen en allochtonen op de arbeidsmarkt, solidariteit op het werk, saamhorigheidsgevoel in de vinexwijken, migrantenparticipatie in sportclubs, het belang van eigen taal en cultuur - uit al die onderzoeken kwam dezelfde conclusie: binding aan de samenleving is alleen succesvol als mensen zich ook door die samenleving gewaardeerd voelen. Alleen als je het gevoel hebt dat je er mag zijn, als individu, als groep, ontstaat er binding. Erkenning van diversiteit is dus noodzakelijk als we willen dat mensen duurzaam en goed met elkaar optrekken. En natuurlijk, Nederlands spreken en meer over de cultuur weten van het ontvangende land, dat helpt ook.

En dat betekent dat we erkennen dat alle mensen een meervoudige identiteit hebben, je bent, bijvoorbeeld, niet alleen Turk, maar ook vrouw, partner, ondernemer en onderdeel van de Nederlandse samenleving, zegt Evenblij. De verplichting om een andere identiteit aan te nemen, je afkomst te verloochenen, slaat nergens op. Hoe meer dwang, eenzijdige eisen en afwijzing, hoe meer mensen zich juist onttrekken.

Geen van de onderzoeksresultaten drong door tot het beleid. Dat stond er haaks op. Erkenning van de identiteit van migranten is immers geen populaire boodschap. Liever verplichte inburgering, Nederlands praten op straat, het belemmeren van moskee-bouw, verbod van nikaab of afschaffing van de dubbele nationaliteit.

Of in mijn woorden: het is noodzakelijk dat we de les die we in de veelverguisde jaren tachtig al leerden, dat integratie nooit alleen eenrichtingsverkeer kan zijn, opnieuw serieus nemen. Je kunt van migranten niet serieus verwachten dat ze volledig ‘integreren’ wanneer de ontvangende bevolking, plus de politiek, vooral bezig zijn met uitsluiting in plaats van insluiting. En insluiting lukt alleen met respect voor diversiteit en de eigenheid van de ander.

Evenblij hoopt nu dat Balkenende IV een nieuwe kans biedt, dan is die 15 miljoen euro die al dat onderzoek gekost heeft niet over de balk gesmeten.

Ella Vogelaar, minister van Wonen, Wijken en Integratie neemt vandaag het boek van Evenblij, Respect! Onderzoek naar sociale cohesie in ontvangst.

Tot zover Anja Meulenbelt.

Naar mijn mening was, ondanks alle goede bedoelingen, de hoofdfout van het Nederlandse integratiebeleid zoals dat met Henk Molleman in de tachtiger jaren vorm kreeg, dat de zwaarste last van de inspanningen die aan autochtone kant nodig zijn voor sociale cohesie (integratie) werd gelegd bij die mensen die zelf ook in de verdrukking zaten. De oorspronkelijke bewoners van "probleemwijken" dus. Wij, de pioniers van het "Minderhedenbeleid" (bij het ministerie van Binnenlandse Zaken) zagen dat wel. Maar het geïntegreerde wijkenbeid, met vrijheid van 'onorthodoxe' investeringen voor àlle betrokken groepen, dat onder mijn leiding vanaf 1982 "PCG" (Probleemcumulatiegebiedenbeleid) heette, moest tegen verschillende stromen oproeien:

• In de eerste plaats de groeiende werkloosheid in die tijd en de bijpassende bezuinigingsrondes. Daardoor kwamen oude en nieuwe bewoners in een steeds fellere concurrentiepositie tegenover elkaar te staan. Ze konden elkaar, naar het aloude Nederlandse zuilenmodel, niet meer negéren. De Hollandse ('lege') versie van interculturele tolerantie, die zo beschaafd en progressief leek, sloeg verbazend snel in haar tegendeel om. Daarmee werd onthuld, dat die tolerantie niets anders was dan een ideologisch sausje over onverschilligheid.
• In de tweede plaats kwam er, na aanvankelijk politiek en bestuurlijk enthousiasme van alle kanten, al spoedig passief- en soms aktief  - "administratief" verzet tegen de integrale aanpak.Voor sommigen was het een aantasting van het decentralisatie-principe (het rijk bemoeide zich te aktief met budgetbesteding door gemeenten), voor andere landelijke en plaatselijke instituties en diensten bleek het onverdraaglijk, dat een deel van hun geld werd besteed aan zaken die weliswaar nuttig en effectief waren voor de belangen van "hun" sector, maar die in eerste instantie "ten goede" kwamen aan andere sectoren.
• Dat leidde in veel gevallen tot verwaarlozing van de "autochtone" kant van de problematiek en de bijbehorende oplossingen. Een klassieke "welzijns"-orientatie (minisubsidies an initiatieven van en voor allochtonen) ging vaak weer overheersen. Wrok en frustraties aan autochtone kant werden daardoor eerder versterkt dan verminderd.
• Ten vierde: De evaluatie en de verantwoording aan de hand van de integratie- en sociale cohesie- doelen door onafhankelijke wetenschappelijke onderzoekers, bleek vrijwel onmogelijk. Ook universiteiten zijn sectoraal geörienteerd. Pas later, eerst in het UK, later ook in de rest van de EU, werden normen, criteria en concreet te observeren "benchmarks" ontwikkeld, aan de hand waarvan behaalde resultaten en het nut van de geïnvesteerde middelen kunnen worden berekend. Voor Nederland kwam dat te laat. Intussen waren we hier bezig om ideologisch te onderbouwen, waarom de volledige last van de integratie bij de immigranten zou moeten liggen.

Ilda Curti, QeC-ERAN president, 22.5.07, Brussels 

May 22, I participated in an European Workshop in Brussels, organised by QeC-ERAN (Quartiers-en-Crise/European Regeneration Areas Network), an independent European NGO, that I have been co-founding in 1988/89. After being taken over by political urban representatives in 1993, it has been searching in vain, mostly, for a role between giants like EuroCities and the Committee of the Regions. But now, as the European programmes like 'Urban-I' and 'URBAN-II' are replaced by a complicated new system, where the cities have to find their way for European funding for their integrated neighbourhood redevelopment programmes, this organisation gives again a proof of its relevance for the promotion of quality and and sustainability of territorial urban interventions.

The human factor 

For those interventions are done by humans. By project leaders and -managers, who are crushed between the needs of emancipatorial actions in the field and the obligations of reporting about them in terms of day-to-day politics. Haroon Saad, QeC-ERAN Director, resumed an audit of the results of a questionnaire with 159 repondents, that illustrated convincingly, that our colleagues, whether in the urban government, or in a  project-staff, need support on exactly the same issues as have been singled out by the European urban ministers' conference in Bristol (fall 2005). In 'huibslog, the continuation of 'Huibs' Urblog, we published a first, rather irreverent impression of the workshop.

By this enquête, the urban practitioner becomes visible: he or she has an university grade (in any sector), is mostly over 40 and is a woman (58%). Those people are essential to urban renovation. Nobody else can do what they do. But their skills are not a study- or learning subject in universities. Recently, the UK started an academy, the ASC, to provide training and courses for urban practitioners. It has an Europe-wide ambition, but, as we evaluated here, it remains for the moment stuck in UK-specific activities. As a commercial-inspired institution, it tries to specialise in heavily subsidised consulting in Eastern Europe. Behind the QeC initiative, is a demand for European facilities for training, peer review and quality control over urban projects. This is exactly what we try to do by e-urban. For, as an integrated European approach to urban renovation recedes, cities all over Europe are opting more and more for an integrated approach to their marginalised neighbourhoods. As Claude Jacquier, at the final conference of the URBACT-Regenera city-network in Lyon, concluded, the human factor, the project leadership, is esential to the quality, the sustainability, of the urban redevelopment project.

Project leaders stretched between two roles 

The urban project leaders (elected urban government members) and -managers (civil servants or hired people) are mostly torn between two roles:

1. They have to manage volatile community processes, steering them by all means into the direction of emancipation, participation in the regional economy, social empowerment, delivering education, cultural deployment, and self-government by local organisations of different kinds. That work needs investments in the most unexpected activities, which have, in most cases, no subsidies that are provided for.

2. They have to 'translate' what they are doing into the wordings and benchmarks, set by an authority (or several authorities) with quite different priorities in mind. They have to manage 'partnerships'  with and between services, the private sector and local initiatives, over which they have no sway. And, mostly, their political bosses don't have that either. To put it squarely: The whole instutional landscape they have to work with, is not embedded into their project. That is why Jacquier pleaded for a systematic inclusion of institutional benchmarks into the project plan and into the project evaluation.

As we stressed before, people in this situation need empowerment, they need more skills (and power) to manage those conflict-ridden fields. No wonder, that one of the most stressed needs was: "conflict solution" skills. And, if I may follow my gut feelings about this, this need is not about internal personal- or personnel- related conflicts, but it is about institutions which follow their own, particular logic and who tend to opt out of the partnerships, the moment that the heat of urgency within the political sphere subsides. In practice, project leaders deal with those problems by mobilising inhabitants, other institutions and/or offering money to co-invest. That does the job, in most cases. But the eternal risk of partners ('stakeholders', as they are called now) who enter into conflicts and opt out, remains.

Scientific audit doesn't help either. Universities are as compartmentialised as (local) authorities. If the job of evaluation is given to an economic department, it stumbles over the money spended on a multicultural singing choir, for instance. Sociologists question the need for non-public house-entrances and governance departments do not understand, why the project group is managing inter-institutional conflicts, in stead of resolving them.

Urban regeneration projects are about regeneration, emancipation, not about structural or governance reforms 

Well, the answer to all that is, that a locally coordinated intervention has its own, particular, rules. It cannot deliver along the lines that economists would prefer, nor along those of the sociologist. The project leader has no mission to reform the style of governance. Without that, his or her role is already difficult enough. Maybe, local experience with integrated approach will help to streamline the cooperation of services. Maybe, private enterprises' experience with partnerships in local development will help to change business strategies from quick profit into more sophisticated middle-term investment policies. But that is only a side-effect of urban neighbourhood development. We have to work with the institutional landscape as it is. And it is about that, that we want to learn from each others' experienxces.

An European funding for the (continued) formation of urban practitioners? 

Corinne Hermant-de Callaraÿ, representing the DG-Regio at the workshop,only cale upo with a meager subsidy for lovcal project monitoring groups. Something more than that must be possible, given the billions, REGIO is going to spend. Some millions from that budget must be earmarked for the people who will have to do the job. For their training (an European academy?), for improving the quality (a set of riules) and for a better position of urban leaders and managers, offering them a chance to communicate and to unite.

Is it going to happen? A first step has been put on that road. What will be the next one? 

Ilda Curti, QeC-ERAN president, 22.5.07, Brussels 

Op 22 mei nam ik deel aan een Europese workshop in Brussel. Deze was georganiseerd door QeC-ERAN (Quartiers-en-Crise/European Regeneration Areas Network), een onafhankelijke Europese instelling die ik indertijd nog mee heb helpen oprichten. Na 1993 zocht QeC een beetje tevergeefs naar zijn eigen rol tussen grootheden als EuroCities en het Comitee van de Regios. Maar nu de programma's 'Urban I' en 'Urban II' plaats hebben moeten maken voor een veel ingewikkelder structuur van de Europese fondsen voor de planpêriode 2007-2013, bewijst het concept van een onafhankelijke belangenorganisatie voor geïntegreerde wijkenregeneratie, opnieuw zijn waarde. In 'huibslog', de voortzetting van 'huibs urblog' bij e-urban, gaf ik gisteren een meer persoonlijke impressie (in het Engels).

Doel van de workshop werd duidelijk uit de inleiding van Haroon Saad, QeC-ERAN directeur. Uit een enquête onder 159 urban practitioners, blijkt, dat hun behoeften aan ondersteuning vrijwel geheel samenvallen met de prioriteiten die door de Ministersconferentie in Bristol (2005) vastgestelde prioriteiten voor Europees stedelijk beleid.

Onze positie 

Wie zijn die 'urban practitioners'? De meesten zijn hoog opgeleid in om het even welke universitaire richting. Ze zijn in meerderheid boven de 40, dus putten hun inspiratie deels uit de 'revolutie' van de jaren-zestig en -zeventig. En 58% van hen is vrouw. Niet verrassend voor de insider. Maar waarschijnlijk wel voor de marktonderzoeker, consultant of 'veranderingsmanager', die maar al te vaak het veld worden ingestuurd.

Het gaat om wethouders van grote en kleinere steden, om projectleiders van "geïntegreerde" (her-)ontwikkelingsprojecten in probleemwijken en hun staf. Misschien hebben ook wetenschappelijke evaluatoren van dergelijke projecten meegedaan. Als het niet zo is, zou het nog moeten.

Door de nieuwe Europese regelgeving, is het nog een stukje moeilijker geworden, om voor een wijkontwikkelingsproject op middellange termijn de nodige ondersteuning te krijgen met geld, dat zou kunnen worden gebruikt, om (nieuwe) partners mee te laten investeren in het avontuur. Wij, stedelijke projectleiders, zijn wel wat gewend als het gaat om projectfinanciering en -ondersrteuning te verkrijgen vanuit hopeloos verinstitutionaliseerde budgetten. Het leven gaat door. Maar het uitganspunt blijft: We bevinden ons steeds weer tussen twee uitersten:

1. Onderhouden en vasthouden van een moeilijk voorzienbaar proces binnen de gemeenschap(pen) naar emancipatie, deelname aan de lokale economie, arbeidstoeleiding, verhogen en finetunen van de kwaliteit van het onderwijs en de beroepsvorming, het wonen en de woonomgeving en, het moeilijkst te verantwoorden, culturele dynamiek, mensen helpen, om zich te realiseren, eigenwaarde te ontwikkelen.

2. Maar ook: Het vertalen van al die aktiviteiten en keuzes naar de oorspronkelijke doelstellingen van de politiek. Die laatste zijn vaak inderhaast vastgesteld naar aanleiding van incidenten: er zijn rellen en agressie geweest, dus het doel is "veiligheid". Waar de politie (begrijpelijkerwijs) niet bewerktuigd is, om de situatie aan te pakken, wordt een beroep gedaan op ons. ga maar eens meten,wat het effect is van een intercultureel zangkoor-project op de veiligheid in de wijk. Of dat van de reconstructie van portieken. Of dat van speelterreinen voor de scholieren in de st raat. We wéten allemaal, dat dat goed is, maar de verabntwoording daarvan vergt meer dan 60% van de werktijd van het team.

Wetenschappelijke evaluatie helpt meestal weinig. De universiteit is, net zoals de administratie, verkokerd. Een econoom kan niet uit de weg met het zangkoor. De socioloog zet vraagtekens bij de portieken. De bestuurskundige herkent zich niet in de benchmarks for local governance performance.

Iedereen heft zo zijn eigen invalshoek. Maar die van ons komt niet in het register voor. Daarom niet getreurd, we 'vertalen' de praktijk naar de sectorale criteria. Dat zou allemaal goed werken, als we voor 100% een eigen, intersectoriaal besteedbaar budget zouden hebben. In Engeland is men daarmee ver gevorderd. Lokale projectteams functionneren daar als kleine ondernemers, die op benchmlarks worden afgerekend. Dat veroorzaakt weer zijn eigen problemen, maar daar gaat het hier niet over. In Nederland en Vlaanderen is dat anders. We hebben te maken met overheidsdiensten, instituties, particuliere ondernemingen, die, ondanks intentieverklaringen, in de praktijk meestal afhaken, omdat hun prioriteiten zijn veranderd. Daaraan helpt geen redenering, geen beroep op 'partnerships' (tegenwoordig meestal omschreven als 'stakeholders'), noch op gezamenlijk onderschreven projectdoelen.

Conflict Solution versus Conflict Management 

Dàt is wat de respondenten van de enquête naar mijn indruk bedoelden, toen ze in meerderheid "conflict solution" aangaven als één van de hoogste prioriteiten. Hoe ga je daarmee om? Claude Jacquier, in zijn conclusies over de studietrajecten van het Regenera-netwerk, gepresenteerd in Lyon, eind februari, pleitte voor het opnemen van het institutionele landschap in het project design en voor het meten van de institutionele participatie in de werking van het project. Dat blijkt van grote actuele waarde. Je kunt er niet omheen: Het gaat hier om powerplay. Van de lokale projectmanagers mag niet worden verwacht dat ze die 'governance-' problemen oplossen. Zeker, ze kunnen aan oplossingen bijdragen. Maar dat is alleen maar een bijwerking van hun project. De 'oplossing' van dergelijke conflicten is de zaak van de stedelijke politieke leiding en hun adviseurs. Het gaat dus niet om 'conflict solution', maar om 'conflict management' in ons geval. Conflicterende-, zich excuserende en zich uit de weg makende organisaties, diensten en andere partners, worden door ons tot de orde geroepen via bewonersinitiatieven en/of via geld. Dat is een opraktische oplossing, die het conflict niet oplost, maar het project ten goede komt. het is wonderbaarlijk, hoe een klein beetje extra geld, bij voorbeeld vanuit een Europees potje, instituties plotseling kan verleiden tot herziening van hun prioriteiten!

Daarom interpreteer ik de vraag van de respondenten als een vraag om ondersteuning bij conflicten van die aard. En, moeilijker kwestie, hoe kan Europa bijdragen tot een betere behandeling van dergelijke problemen?

An European funding for the (continued) formation of urban practitioners? 

Corinne Hermant-de Callaraÿ, die het DG-Regio vertegenwoordigde op de workshop, had alleen maar een kleine subsidie voor lokale evaluatie-teams te bieden. Iets meer dan dat moet mogelijk zijn in de miljarden euros die haar DG gaat besteden. Om de centrale uitvoerders van de vernieuwende aanpak van moeilijke stadswijken te ondersteunen, moeten toch een paar miljoen van die miljarden af te zoderen zijn? 

Très tard - mes excuses! - j'ai été informé de l'Atelier sur les 'Compétences' (Skills) des opérateurs urbains qui s'organisera (demain!) à Bruxelles.

C'est Quartiers-en-Crise/Réseau des Conscriptions européennes à Régénérer qui l'organise.

Il y a longtemps, en 1988/89, j'ai été un des fondateurs de Quartiers-en-Crise (QeC). Nous étions la première ONG européenne à s'insérer dans les (alors) nouvelles programmes de développement urbain européens. D'abord soutenu par le Directorat-Général (DG) de l'Emploi, puis par celui des Régions, l'organisation s'enlisait un peu dans la routine. Étant d'abord animée par des fonctionnaires nationaux (de la France, de la Grande-Bretagne, du Land allemand de la Nordrhein-Westphalie et par moi, pour les Pays-Bas) et un petit nombre de chercheurs (dont Claude Jacquier), elle hésitait longtemps entre une identité "officielle", représentant les collèges maïoraux des villes, d'un côté, et une identité plus "idéologique (approche intégrale, etc.) de l'autre.

Des réseaux plus représentatifs des villes (EuroCities) et des régions (Comité des Régions) venaient prendre la place de QeC. À partir de l'année 1993, dirigée par la ville de Turin, le réseau a plus ou moins 'hiberné', pour ressurgis, au début du 21me siècle avec son nouveau directeur, Haroon Saad (de Londres, puis de la Bijlmermeer à Amsterdam), et sa nouvelle présidente, Ilda Curti, qui a développé  d'une façon peu orthodoxe un quartier très difficile de Turin et qui est actuellement adjointe au maire de Turin. Je l'ai rencontrée à la conférence finale de Regenera à Lyon, où j'ai eu une impression très favorable de son travail et de la nouvelle orientation de QeC.

QeC-ERAN a participé très activement dans les réseaux urbains de recherche et d'échange animés par URBACT de 2005 à 2006. Plusieurs rapports remarquables (à consulter sur le site URBACT) ont été produits par "UDIEX-ALEP", les réseaux dirigés par QeC-ERAN, sous la hulette de la ville de Venise. 

Je me réjouis des rencontres de demain. Je voudrais attirer votre attention à une récente initiative de QeC: L'ERMN - un Réseau de Gérants (managers) de la Régénération urbaine en Europe, qui se produira bientôt. Les objectifs de ce réseau-là sont plus ou moins identiques à ceux d'e-urban. On voudrait créer une plateforme de discussion, de contact et de soutien mutuel entre les praticiens de la rénovation urbaine. Avec, comme objectif ultérieur, de développer les compétences et de définir des critères pour une approche intégrée qui mérite ce nom.

J'ai l'intention de publier ici, dans le Journal, un article plus approfondi sur cette initiative. Il me semble un bon moment à réunir nos efforts et nos forces et d'engager les praticiens urbains, ainsi que les élus qui sont leurs patrons et les chercheurs scientifiques qui nous accompagnent, dans une conversation plus suivie que celle qui est offerte par les réseaux urbains temporaires européens. 

Voici l'agenda de l'Atelier des Compétences à Bruxelles, organisé par QeC-ERAN:

Conférence QeC-ERAN: Compétences pour un développement urbain durable et compétitif : FAIRE AVANCER L'AGENDA de l'EU

Date: 22 mai 2007 Lieu: Committee of Regions, Rue Belliard , Brussels

AGENDA [Sommaire]

09:30: Ilda Curti, Adjointe au Maire; Ville de Turin et Présidente de QeC-ERAN - Introduction

09:40 Définir le contexte: De Lille à Leipzig ,  Haroon Saad , Directeur de QeC-ERAN

10:10 Développer l'Agenda de l'EU (1) - Centre for Excellence/LEED programme ; Ekaterina TRAVKINA Policy Analyst, Manager of the OECD LEED Forum for Cities and Regions

11:15 Développer l'Agenda de l'EU (2) - Academy for Sustainable Communities (UK); Trudy Birtwell, the Director of Learning and Skills

11:50 Développer l'Agenda de l'EU (3) - The Council of Europe' Centre of Expertise - Sylvia IVANOVA Programme Manager

12:25 Développer l'Agenda de l'EU (4) - EUKN – European Urban Knowledge Network – Mart Grisel, Head of the secretariat

14:15 Case Study: Scottish Centre for Regeneration, Craig Mclaren, Director

14:50 Les besoins des acteurs-clef - Résultats initiaux d'une évaluation de formations en compétencet - Haroon Saad, Director, QeC-ERAN

15:25 The contribution of EU Regional/Cohesion programmes, Corinne Hermant-de Callataÿ Commission européenne , Direction générale "Politique Régionale" Unité "Actions urbaines"

15:45 FAIRE AVANCER L'AGENDA de l'EU – Les démarches prochaines – Panel Discussion

16:30 Conclusions et clôture de l'Atelier

Dans quelques jours, j'évaluerai l'atelier dans un article dans ce Journal.

Huib Riethof, Bruxelles. 

Very late - my apologies! - I got informed about a European urban practitioners' Skills conference in Brussels (tomorrow...)

It is organised by Quartiers-en-Crise/European regeneration Areas Network.

Long time ago, in 1988/89, I was one of the founders of Quartiers-en-Crise (QeC). We were the first NGO to join into the new European urban (re)development programmes, first mainly supported by Employment (DG V), soon mostly by REGION (DG-XII). Founded originally by some national coordinators (civil servants) of urban regeneration programmes (the French one, the British one, the big German Land of Nordrhein-Westfalen and me, as the Dutch coordinator of "PCG"), it developed into a network that was pricipally guided by local elected aldermen and mayors.

Soon, however, it gave way to bigger, and more official, networks, like EuroCities and, of course, the Comittee of the Regions. After 1993, QeC was essentially run by the city of Torino. At the start of the 21st century, it got a second life with its new director, Haroon Saad (from London, later Bijlmermeer in Amsterdam, Holland) and its new president, Ilda Curti, a successful developer of a difficult Torino neighbourhood and now alderman ("deputy mayor") of Torino. I saw her at the Lyon Regenera final conference (23/2/07) and I got a very positive impression of her work and the new course of QeC, now called "ERAN". QeC-ERAN participated very actively in the URBACT urban networks study and research programmes and produced remarkably good reports in 2006 and in 2007. (UDIEP-ALEC, led by the city of Venice).

I am looking forward to the meeting, tomorrow. I ask your special attention for a new Qec-ERAN initiative: the ERMN - an European Regeneration Managers Network, to be launched soon. It has roughly the same intention as e-urban: providing a platform for urban regeneration operatives, in order to enhance our skills by peer review and designing procedures and criteria for good practices. I wil give more information about this new network for urban project managers and their elected political patrons in a separate contribution to this Journal.

Here is the programme of the QeC-ERAN Workshop: 

QeC-ERAN Conference: SKILLS FOR SUSTAINABLE AND COMPETITIVE URBAN DEVELOPMENT : TAKING THE EU AGENDA FORWARD
Date: 22 May 2007 Time: 09:00-1 6 : 3 0  Venue: Committee of Regions, Rue Belliard , Brussels

AGENDA [Summary]

09:30: Ilda Curti, Deputy Mayor; City of Torino and President QeC-ERAN - Intro

09:40 Setting the context  From Lille to Leipzig ,  Haroon Saad , Director QeC-ERAN

10:10 Developing the EU Agenda (1) - Centre for Excellence/LEED programme ; Ekaterina TRAVKINA Policy Analyst, Manager of the OECD LEED Forum for Cities and Regions

11:15 Developing the EU Agenda (2) - Academy for Sustainable Communities (UK); Trudy Birtwell, the Director of Learning and Skills

11:50 Developing the EU Agenda (3) - The Council of Europe' Centre of Expertise - Sylvia IVANOVA Programme Manager

12:25 Developing the EU Agenda (4) - EUKN – European Urban Knowledge Network – Mart Grisel, Head of the secretariat

14:15 Case Study: Scottish Centre for Regeneration, Craig Mclaren, Director

14:50 The needs of key actors - Initial Results from a Skills and Training Audit - Haroon Saad, Director, QeC-ERAN

15:25 The contribution of EU Regional/Cohesion programmes, Corinne Hermant-de Callataÿ Commission européenne , Direction générale "Politique Régionale" Unité "Actions urbaines"

15:45 Taking the EU Agenda Forward – Next Steps – Panel Discussion

16:30 Conclusions and end of Workshop

One of the next days, I'll report about the proceedings here.

Huib Riethof, Brussels.